Udupi, Karnataka, India
Ik zal jullie iets meer vertellen over het project. Er leven ongeveer 25 mannen in Spandana, allemaal met verschillende handicaps, maar de meesten zijn geestelijk gehandicapt. Twee komen ’s ochtends met de riksja, maar de anderen slapen hier ook. Verder is er een lerares, Ratchika, die wel haar best doet maar veel woede in zich heeft. Zo kwam ze gisteren tijdens yoga met een stok aanzetten… Ik ben erg blij dat ze die niet gebruikt heeft!!! Verder is er een hele goeie kokkin, Sabitha, de vader van mijn gastgezin die volgens mij de administratie doet of directeur is, een lief maar baldadig jongetje, Sayyes, zoontje van de kokkin en Umesh, man van de kokkin.
Er is een man die doof is. Hij werkt overdag bij de kledingmaakster Indira, waar ik ook mijn chudidar laat maken. Een andere man, Chandra Shekala, is al erg oud en is in het project omdat hij diabetisch is. Hij doet nooit mee met ons en weigert dan ook een ‘uniform’ aan te trekken. Tot zover wat uitzonderingen.
Twee van de mannen hebben het syndroom van Down. Een daarvan, Krishnamurthy, schrijft ’s middags altijd nummers op een schoolbordje, maar alleen 1,2,3 en dan steeds 17, 17, 17. Heb geprobeerd 1-10, maar hij vervalt al snel terug in 1,2,3,17,17,17 etc. Tekenen lukt nog net, maar je moet hem wel steeds vertellen dat hij een andere kleur moet pakken. 1 op 1 les dus.
De andere met Down, Aravinda, kan erg goed tekenen, kan zelfs helemaal alleen een tekening maken en dan inkleuren. Hij is nog redelijk goed.
Dan is er Ravindara, die alleen maar speelt met zijn vingers en niks anders wil doen. Wil je hem ergens mee naar toe nemen, dan slaat hij zichzelf of bonkt met zijn hoofd tegen de muur…
Dan is er nog een jongen (22?), Anante, die altijd dezelfde houten puzzel speelt (van die vormpjes die je in puzzel moet leggen). Ook zit hij steeds aan het bovenste knoopje van zijn blouse. Doet niks anders en is ook nergens in geïnteresseerd behalve zijn puzzel.
Ganeshpi knarst met zijn tanden en praat met zichzelf.
Dan zijn er twee, Kiranmoses Simon en Rajesh die kaarten borduren. Zij zijn erg goed!
Dan is er nog Mahabara, hij is nog een poos naar school geweest en kan 1 t/m 30 schrijven en het alfabet. Helpt met het maken van kaarten maar is niet zo geduldig.
Dit is een kleine greep uit de mannen van Spandana…
De leeftijden variëren van 22 t/m 60. Als je ze zelf vraagt hoe oud ze zijn, zeggen de meesten 1, 2 of 3.
De meeste van hen kunnen niet praten en als er een paar praten, snap ik er niks van.
Wat ze nu doen: ’s morgens het huis schoonmaken, yoga (wat sommige ook niet zelf kunnen), bidden. Dan naar het klaslokaal waar we ze helpen met tekenen, de anderen gaan hun eigen gang (puzzels, niks doen etc.). Daarna lunch, en dan weer terug naar het klaslokaal. Weer zelfde verhaal. Gevolgd door rondjes lopen buiten en een spel: iedereen moet in cirkel zitten en dan moeten ze een sjaal aan iemand geven en die moet hun dan achterna rennen. Daarna nog een bal gooien en opvangen. Afsluiten met bidden en dat was het.
Had gister ballonnen geïntroduceerd, maar ze waren niet echt geïnteresseerd.
Met mij gaat het wel. Ik heb last van diarree, vooral in de ochtend, en ik ben opeens ongesteld terwijl het helemaal niet de tijd daarvoor is. Heb al diarreeremmers genomen maar ze werken niet echt, dus doe het met het eten rustig aan. Ik slaap erg weinig omdat er naast mijn kamer twee hanen rondlopen die om 4h ’s nachts al beginnen te kukelekuen, en dat elke minuut herhalen tot in de ochtend. Eigenlijk zou ik, zoals Tijl al voorstelde, Kip Hawaï van ze moeten maken. Maar ja, dat geeft weer troep en zoveel problemen met de buren 😛 Daarnaast bestaat mijn bed uit een rieten matje met daarop een dun kleedje, je kan het niet eens een matras noemen. Na een paar dagen zo slapen snap ik heel goed waarom Sachiko, mijn huisgenootje, altijd yoga doet in de ochtend. Ze vertrekt altijd rond 5h en loopt dan een half uur naar de tempel! Elke ochtend!!! Dus ik heb wel respect voor haar…
Vandaag is het weer een vrije dag vanwege de feestdagen hier. Ik heb begrepen dat er een soort nieuwe paus o.i.d. wordt gekozen. Toen ik de vorige keer terug was van het festival, heb ik mezelf op televisie gezien!!! Ze hadden me gefilmd tijdens het feest terwijl ik stond te kletsen met Julie (vrijwilliger). Toen ik de volgende ochtend in Spandana kwam had de lerares me gezien. Volgens mij weet nu de hele stad dat er een blank meisje in Udupi rondloopt 😛
Vanavond heb ik met Julie afgesproken en gaan we uit eten. Ze slaapt bij mijn gastgezin, omdat we morgenochtend een trein nemen om 8.15h naar Gokana Beach. Hier mag je wel in bikini, omdat het toeristisch is. Anders moet je gewoon al je kleding aanhouden. Dat betekent schouders en knieën bedekken. Best warm die lange broeken en lastig schoon te krijgen (heb het vanmorgen geprobeerd op de Indiaase manier op een steen, maar het is hard werken!)
Ik hoop dat mijn lichaam snel opknapt en ik niet meer doodop ben overdag. Misschien helpt dit weekend me wel om weer wat beter te voelen, ik hoop het in ieder geval.
Ps. Willemijn, ik mis jou ook hoooor!! Ik mis al mijn lieve vrienden daar!!! En vooral de knuffels natuurlijk!
17 reacties
Naar het reactie formulier
Hey meis,
Balen dat je je zo beroerd voelt! Hopelijk gaan die diarreeremmers helpen en voel je je snel weer wat beter. Diarree en menstruatie kan soms tegelijk komen als je ’t helemaal niet verwacht, erg irritant is dat!
Met deze informatie kan ik wel wat. 🙂 Je hoort nog van me, oké?
Dikke knuffel,
Willemijn
Ik lees net dat ik mijn laatste tentamen heb gehaald met een 5,88! Joepie!!! Ik heb mijn bachelordiploma gehaald! Dit maakt mijn dag helemaal goed!!!
Schatje, kan jij ervoor zorgen dat ik uitgeschreven wordt van de opleiding en dat mijn diploma wordt aangevraagd, plus een kopie van diploma meesturen voor inschrijven nieuwe Master? Je bent geweldig!
Heey meis,
vervelend dat je je niet lekker voelt! Hopelijk knap je snel op en kun je écht gaan genieten van alles daar. Lekker ontspannen dit weekend, dan komt het vast helemaal goed :).
Jammer van de ballonnen, wie weet zijn er andere dingen die ze wel interessant vinden ;). Gewoon blijven proberen. Wel leuk dat het een gevarieerde groep is, dan blijft het interessant, of is het erg lastig?
Gefeliciteerd met je cijfer en je bachelor! w00t! Goed gedaan, ik ben trots op je 🙂
Beterschap en veel plezier,
Liefs
Gefeliciteerd,fijn hoor! Dat is weer een zorg minder en verdwijnen de kwaaltjes misschien ook want dat is natuurlijk erg vervelend.Hoop maar dat je beter gaat slapen.Zondag hoop ik je weer te bellen.
Hou je taai,liefs,oma
Whoooh je Bachelor!! Gefeliciteerd!! Moet ik je nu voortaan ook met een bepaalde titel gaan aanspreken? 😉
Anyway, veel plezier dit weekend! 🙂
Hee Milou,
Het lijkt erop dat je lichaam helemaal ontregeld is. Jetlag, ander klimaat, ander eten en een ander ritme, het werkt natuurlijk allemaal niet mee. Lekker veel cola drinken! Dat hebben ze daar vast en het schijnt te werken tegen diarree. Wel balen dat die remmers niet goed werken. Aan de andere kant: troep moet er wel uit (als het daar aan ligt). En als het blijft aanhouden naar een apotheek of dokter gaan. Die geven misschien wel middelen waar wij in Nederland van zouden gruwelen bij darmproblemen (zoals antibiotica), maar die daar wel het beste werken. Maar eigenlijk hoop ik gewoon dat je vanzelf goed opknapt!
Ik kan me voorstellen dat je ook nog je plekje aan het zoeken bent in het project. Hopelijk heb je het snel gevonden! wel leuk dat je op TV bent geweest. Eerste stap om een beroemdheid te worden daar :p
Verder, gezien de andere reacties:
Gefeliciteerd met het behalen van je Bachelor!
Groetjes, Floor
Hoi lieve wetenschapper van mij!
Ik ben blij om te lezen dat je je laatste tentamen ook hebt gehaald. Ik duik dit weekend wel even in de papieren om alvast het e.e.a. voor je te regelen.
Hopelijk kan je dit weekend op het strand nog een beetje ontspannen en herstelt je lichaam zich weer. Dat geeft je weer wat meer energie voor het project.
Mijn week was ook redelijk druk. Ik heb namelijk 54 uur gewerkt i.p.v. 40. De langste dag was 14 uur. Nu weer even bijkomen en binnenkort de opgebouwde vrije uren opmaken.
Dikke kusss en luv u!
Tijl
Hoi Milou,
Vervelend, die lichamelijke ongemakken. Van de andere kant te verwachten na zo veel veranderingen: Klmaat, Tijd, eten, dagpatroon. Noem maar op. ik hoop dat je gauw opnieuw bent “ingeregeld” naar de omstandigheden van daar. Je verhalen zijn interessant. Zeggen veel over de mensen met wie je werkt, maar ook hoe zij binnen die cultuur worden opgevangen en begeleid. En ja, zo’n bed is daar misschien de normaalste zaak van de wereld. Wij zijn hier erg benieuwd hoe jij zelf dit werk nu vindt. Zo anders dan je verwachting. We zijn ook erg benieuwd wat jouw rol is in de bebeleiding van deze mensen. Is er een vast programma? Is dat gericht op de ontwikkeling van de gehandicapten, wordt er zo als in Nederland gewerkt naar zo veel mogelijk zelfstandig leven, Of horen deze mensen bij de groep van kanslozen.
Ik ben ook heel benieuwd naar de acceptatie van de gehandicapte daar. Ik schrik namelijk van de stok, die hopelijk preventief gebruikt wordt en niet echt. Hoe het ook loopt het moet een heel bijzondere ervaring zijn.
En wat we hier niet willen vergeten is je te feliciteren met het halen van je baccaloriaat. Fantastisch!!!Als ik dat zo overzie: wat een veranderingen cq ontwikkelingen , gebeurtenissen in een heel korte tijd. Allemaal bijzondere ervaringen.
Op het slagen drinken wij hier het glas naar het zuidoosten heffend wel een glaasje.
En jij, bij ons klaag je nooit over de haan en de kippen. Wij zetten die zacht ’s avonds. De dag nacht verhouding daar zal anders zijn dan hier, waardoor de beesten al heel vroeg lawaai maken. Mag je daar wel eieren eten?
Dat brengt me meteen bij de volgende vraag. Koeien daar zijn heilig. En er worden nog dieren verheerlijkt.
Wat eet je daar eigenlijk. Waaruit bestaan de maaltijden en is er iets vergelijkbaar met de Nederlandse aardappel. Wat hier toch het nationale gerecht is.
Zo nu iets over ons. Het gaat hier goed. Kort he? Maar het is gelukkig niet anders.
Ik bedoel hier gaat alles gewoon door en wij zijn benieuwd naar jouw bijzondere verhalen.
Liefs,
Jan en Anne-Lies
Heyyy,
Dus gaat lekker daar, mooi om te horen.
Dat je lichaam even protesteert is eigenlijk niet meer dan logisch.
Dat heb ik al als ik in spanje ben.
Ander klimaat en vooral voedsel zal voor het lichaam toch eerst wennen zijn.
Maar ik zou het er voor over hebben want hier is het helemaal klote.
Piepers gehakt en heel veel regen en wind…..
Enjoy
X
Hoi Schatje,
Hoe is het bij jou? Heb je genoten van je weekendje strand met de groep vrijwilligers. Hopelijk heb je veel beter geslapen in het hotelbed waar je zo naar uitkeek. Is je lichaam alweer wat gekalmeerd?
Ik heb hier een aantal vreugdedansjes gemaakt van blijdschap. Eindelijk heb ik een stuk gereedschap waarmee ik in onze keiharde muren kan boren. De boorhamer die ik heb gekocht werkt voortreffelijk. De boor gaat nu als een mes door boter. Resultaat: We hebben nu drie planken aan de muur en drie dozen minder op de vloer.
Nou, ik ga weer verder feesten . . . en opruimen . . .
Dikke kusss . . .
Tijl
Hoi lieverd,
We hebben je al een paar keer geprobeerd te bellen maar met de Egyptische telefoonkaarten lukt dat niet , blijkbaar.Zaterdagavond hebben we pas je reisverslagen gelezen in een internetcafe maar toen hadden we geen tijd meer om te reageren. Daarom nu even een reactie. Wat vervelend dat je niet zo lekker bent. Wij hebben hier een nederlands boek gekocht over Egypte en bij de tips staat dat immodium uit Nederland absoluut niet helpt bij diarree die je hier krijgt. We weten natuurlijk niet of je er nog steeds last van hebt maar bij de tips in het boek raden ze een ander middel aan, nl. Entocid of Antina. Misschien kun je dat daar ook krijgen.Eerste deel.
Omdat we hier al 3 x opnieuw moesten beginnen ( stomme Egyptische p.c.) hebben we het bericht in tweeen
gedeeld.Vandaag is het hier toevallig bewolkt en koud, zo’n 13 graden. We bezoeken veel tempels, de reis is prima georganiseerd. Wel is alles in het duits en daardoor ontgaat ons toch wel veel, vandaar dat we maar een boek gekocht hebben. Dat is jammer want Egypte heeft toch wel een bijzondere geschiedenis. Maandag gaan we weer terug naar het hotel en 5 dagen later naar huis. Dan bellen we je weer gauw. Fijn dat je zo’n leuk en gezellig gastgezin hebt. Gauw weer beter worden meid, we houden van je en van papa moet je die haan de nek omdraaien. Hou je taai, liefs en dikke kus.
Hey Hey
Wel jammer dat het een ander project is dan je dacht. Lijkt me, als ik zo lees, iets saaier dan met kids. Blijf je al die tijd bij dit project, met elke dag hetzelfde routine? Gelukkig is het land verder interessant en heb je ook vrije tijd om daar rond te kijken.
Inderdaad hopelijk knap je snel op, je moet gewoon acclimatiseren en niks forseren.
Zet hem op daar, breng leven in de brouwerij!
Groetjes jorine
Oi oi!
Leuk om je verhalen zo te kunnen volgen hoor, wel weer vervelend dat je zo’n last hebt diarree. Sterkte daarmee! Hoe is je weekend geweest? Lekker kunnen zonnen hopelijk!
Groetjes,
Ri & Mi
Wow wat een vragen allemaal! Ik zal de tijd nemen om er een aantal te beantwoorden, ik schrijf de volgende keer weer een echte blog 😉
Mijn diarree is eindelijk over, inderdaad met hulp van de middelen hier. Ontzettend grote pillen, maar ze hebben wel geholpen 😉
Mijn gastouders slapen alleen op een matje, dus k tref het nog qua bed 😛 Had me verheugd op een goed bed dit weekend, maar helaas sliepen we in een hut op het strand, de hut was kleiner dan het twee-persoonsbed van Tijl en mij en we sliepen er met 3 meiden… op de grond 😉
Het werk is erg lastig, ik heb gemerkt dat mijn hart echt bij kinderen ligt. Eind deze week ga ik daarom aan FSL vragen of ik kan wisselen naar bijvoorbeeld een orphanage. Dan ben je smiddags ook vrij en een dutje zal me erg goed doen. Vandaag was is alleen, dus ben nu doodop. Sommigen bleven maar praten tegen me terwijl ik echt nog geen Kannada kan verstaan, op een paar woorden na. Er is inderdaad een vast programma, maar als er bezoekers komen dan wordt dit altijd een beetje omgegooid, zoals vanochtend. Deze mensen gaan investeren in grond zodat Spandana een eigen huis kan laten bouwen, nu huren ze. Ik denk niet dat de mensen hier genoeg kennis hebben om deze mensen terug de echte wereld in te sturen. Dus wat dat betreft zijn ze wel kansloos… Jammer maar helaas. Echter, ze hebben het veel beter in dit opvangtehuis dan wanneer ze thuis zouden blijven! Dan komen ze niet meer buiten omdat ze een ‘schande’ voor de familie kunnen zijn. Het is namelijk je karma (lot geloof ik) om gehandicapt te zijn en dit betekent dat je in je vorige leven iets slechts hebt gedaan… En tjah, de stok is hier gewoon, gelukkig heb ik het nog nooit zien gebeuren, want je kunt er niet veel van zeggen op zo’n moment. Dan ondermijn je de leraar…
Je mag hier eieren gewoon eten, ook kippenvlees wordt nogal eens geserverd, koevlees is echter uit den boze en ik heb ook nog nooit een varken rond zien lopen… Verder wordt er ook bij speciale gelegenheden vis gegeten, maar daar begin ik niet aan want dat is met bot en al 😉 Mijn dagelijkse maaltijden bestaan uit rijst, rijst, rijst en nog eens rijst, vaak met curry samen. In de curry zitten soms wat aardappels en andere groenten die ik niet ken, maar groenten worden niet veel gebruikt. Verder maken ze van alles van rijst, soort pannenkoekjes bijvoorbeeld of bolletjes. Af en toe krijg ik ’s middags wat lekkers, vaak gemaakt van suikerstrengen en bijvoorbeeld een stukje toast. Smiddags wordt er ook chai gedronken, hele sterke thee met melk en suiker, maar voor mij maken ze speciaal zwarte thee met veel suiker (anders is het te bitter).
Enne, het zu natuurlijk wel leuk zijn als ik elke keer aangesproken wordt met: ‘Hoi lieve Milou die is afgestudeerd in Bio-farmaceutische Wetenschappen en daarom ontzettend knap en belangrijk is’ maar nee, liever niet 😛
Appa & Amma, ik spreek jullie snel weer als jullie terug zijn! Maak je om mij in ieder geval maar geen zorgen!
proficiat proficiat proficiat met je Bachelor!!!!!!!!! Gelukkig dat de diarree over is. Meestal helpen de plaatselijke middelen het beste. Wat is trouwens een orphanage? Als je hart bij de kinderen ligt moet je er zeker voor gaan en laat je niet afschepen hoor, tenslotte ben je maar 1 x in India, daar gaan we tenminste vanuit. Je vrijwilligerswerk moet ook bevredigend zijn zodat je er een goed gevoel bij hebt. Konden we maar even “langs” komen, we zouden het daar zo graag willen zien en met je meemaken maar helaas…… dat gaat niet. Trouwens Egypte is ook een erg primitief, arm en chaotisch land. Verkeer rijdt als gekken, toetert de hele dag, ezels midden op de weg. Fietsers zie je hier niet. We leren veel over de toch interessante geschiedenis door alle excursies naar tempels. Nu zijn we weer terug in ons hotel in Hurghada aan de Rode Zee. Het weer is al 2 dagen wat minder, zo goed als geen zon en af en toe regent het een beetje. Nou meid,we kijken weer uit naar het volgende nieuws van je, dikke kus
appa en amma vanuit Egypte.
( Dit is een heel luxe internetcafe met zeer snelle en moderne p.c.’s die niet halverwege uitvallen. Doei.
Zeergeleerde Hoog-Edelgestrenge mevrouw Willemsen.
Even wennen maar het zal wel lukken!
Omdraaien kan ook,ik ga vast repeteren!
Doeiiiiiiii,veel liefs.
Oma
P.s. Laten die passagiers even stil zijn in de trein als ik bel !
Hey Milou,
Vond het leuk om je gisteren even op msn te spreken. Jammer dat je niet kon updaten hier…Ik hoop dat je snel een ander project hebt en ben iig blij dat je je lichamelijk wat beter voelt.
Hier is alles goed, druk met tentamens en verslagen enzo.
Ow en wat ik helemaal vergeet (net als gisteren): Gefeliciteerd met je bachelor! Wat fijn dat je hem nu echt hebt!
Knuff en liefs,
Maaike